Australia

Mirabelle, Lucas en Robin,

Hieronder vind je verhaaltjes die mamma over Mirabelle en Lucas schreef, toen ze in Australië was. Geen verhaaltjes over jou, kleine Robin, omdat jij toen nog in haar buik zat. Drie maanden na de aankomst van mamma, pappa, Mirabelle en Lucas werd jij geboren. Hier de stukjes.

Mirabelle, Lucas and Robin,

Here-under are some stories from Mamma, when she was with Mark, Mirabelle and Lucas in Australia. No stories about you little Robin, because you were still in her belly. Three months after the return of Mark, mamma, Mirabelle and Lucas from Australia in the Netherlands you were born. I’ll try to translate the records in English. Here-under the results.

Een bezoekje aan het Koalapark.

We hebben ook kangaroes gevoerd. Heel leuk. Kleine maar ook hele grote. Daarna was het tijd om koalaberen te knuffelen. Helaas was Belle te klein en mocht ze er geen een vasthouden. Aaien mocht wel.

Als laatste bezochten we de kakatoes die we ook in de straat hebben. Toen we weg gingen, zeiden ze “bye,bye “in koor. Mirabelle was er van onder de indruk. We hebben het nog vaak uit haar mondje moeten horen: “vogel, bye,bye.”

We fed kangaroos too. Very nice, small ones, but also very tall ones. After that it was time to hug the koalabears. Alas Belle was too small and wasn’t therefore allowed to hold one. However she was allowed to stroke them. What we did last was to visit the cockatoos. We’ve got them also in our street. When we went away they said all together: “bye,bye.” Mirabelle was very impressed by that. We often heard her say after this visit: “bird, bye,bye.”

Lucas zit in de maxi-cosi en drinkt zijn flesje melk. Hij houdt zijn flesje zelf vast. Hij lijkt net een hamster zo. Die houden ook op een bepaalde manier hun eten vast, als ze het opknabbelen.

Lucas is sitting in the maxi-cosi and is drinking his bottle of milk. He is holding his bottle himself. He looks like a hamster. They are holding just like Lucas, their food in a characteristic way when they are crunching it.

Elke avond moet ik voor Belle het opa- en omalied zingen: mijn oude opa, mijn oude opa

In heel Europa enz. enz.

En dan de oma-versie, en nog een keer en nog een keer.

Every evening I have to sing for Mirabelle the opa- and oma-song.

My old opa, my old opa

In whole Europe isn’t such one like he etc. etc.

And later the oma-version.

My old oma, my old oma

In whole Europe isn’t such one like she.

And then another time and still another time.

Zo’n twee weken geleden heb ik Lucas gewogen en hij woog 10 kilo en 500 gram.

Two weeks ago I weighed Lucas (half May 2002, Lucas was half a year old then) and he weighed 10 kilos and 500 grams.

In je laatste mail vraag je hoe Mirabelle zich verder ontwikkelt. Natuurlijk praat ze meer en meer Engels. Als ze een fantasiespelletje speelt, als ze alleen is, spreekt ze soms Nederlands dan Engels of door elkaar. Laatst speelde ze met aap die had ze onder de handdoek gestopt. Mark en ik zaten op de bank. Tegen mij zei ze “aap slapen “en tegen Mark “monkey sleeping”in één adem.

Ze maakt zinnetjes van maximaal vijf woorden.

Klimmen, springen en klauteren verbetert ook steeds meer. Ze vindt het bijvoorbeeld leuk om op het hoogste puntje van de hordeur te klimmen. Eén keer was Mirabelle net wakker en ik dacht dat ze in de keuken aan het spelen was. (ik was me aan het wassen). Toen ik even later de keuken inkwam was Mirabelle op het aanrecht aan het ontbijten met gejatte m&m’s en koekjes. (een stoel tot aan het aanrecht geschoven om zo op het aanrecht te komen).

Een heerlijke naäper is het ook. Laatst gaf ik Lucas zijn papje. Mirabelle zat in de kinderstoel. Mirabelle pakte de keukenrol, scheurde een stuk af en begon Lucas zijn snoetje af te vegen. Heel aandoenlijk.

In your last mail you asked how Mirabelle is developing. Of course she is speaking more and more English. When she is playing a phantasy-play and she is alone, she is speaking sometimes Dutch, another time English. Of late she was playing with monkey and she had put him under a towel. Mark and I were sitting on the couch. To me Belle said “aap slapen” and to Mark “monkey sleeping” in one breath.

She is making sentences existing of at most five words. Climbing, jumping and clambering is improving more and more. She likes it to clamber to the highest place of the screen door.

One time Mirabelle just awoke and I thought she was playing in the kitchen. (I was washing myself). When I entered the kitchen a moment later Mirabelle was having breakfast on the kitchen-sink with stolen m&m’s and cookies. ( a chair was moved until the sink to climb the sink).

She is also a copy-cat. Of late I gave Lucas his pap. Mirabelle was sitting in the baby-chair. Mirabelle took the kitchen-roll, tore a piece of paper from it and started to clean Lucas’ face. Very endearing.

Bij Mirabelle heb ik een paar kale plekken op haar hoofd ontdekt. Niet verwonderlijk, omdat ik Lucas soms met hele plukken blond haar in zijn knuistje vind.

I discovered some hairless spots on Mirabelle’s head. It is not surprising, because I sometimes find Lucas with whole knots of fair hair in his little hands.

Lucas gaat vooruit en kruipt niet meer achteruit. Het gaat niet snel, maar hij beweegt. Aankleden vindt meneer afschuwelijk. Normaal heeft hij altijd wel een lachje klaar voor mamma. Alleen als ik zijn T-shirt aandoe, gilt hij als een speenvarken. Uit bad is ook zo iets “KOUD”. Hij brult heel de buurt bij elkaar.

Ik moet heel vaak oma en opa tekenen en vandaag wilde ze oma belluh. Maar om jullie nu weer uit bed te bellen en dat nog wel op zondag, de dag der rust. MMMM, toch maar niet.

Lucas is creeping forward and not more backward. It is not going quick, but he is moving. Getting dressed he thinks awfully. Normally he has always got a little smile for mamma. Alone if I am putting on his T-shirt he is squealing like a pig. Going out of the bath is another awful thing “COLD”.  He is screaming the place down.

I must often draw oma and opa and to-day she wanted to phone oma, opa. But to wake you up by phone and then on Sunday, the day of repose, I didn’t do that.

Ik moet erg oppassen, waar ik loop. Gisteren kwam ik met een grote stapel was naar binnen lopen. Opeens…hoei…ik kon me nog net op tijd aan de bank vastgrijpen, terwijl de was een noodlanding maakte op de grond. Een plasje op de houten vloer maakt een vloer erg glibberig. Mirabelle is erg blij met deze chocoladeverleidingen.

Ik denk dat ik nog wel voor leuke verrassingen kom te staan als ik andere moeders uit de buurt mag geloven: drollen die uit broekspijpen rollen in de juwelierszaak, of je dochter die je in het boodschappenwagentje hebt gezet. Je hebt je wagentje volgeladen, en ja hoor als je in de rij staat voor de kassa, heeft ze een ongelukje. En dat ongelukje zit over al de boodschappen. “Mevrouw heeft u een doekje?”

I have to look out where I walk. Yesterday I was entering with a huge pile of laundry, suddenly….hu…I could grasp the couch just in time, while the laundry made a emergency landing on the ground.

A pee on the wooden floor makes a floor very slippery. Mirabelle is very glad with these chocolate-temptations. I think I am going to have still other funny surprises if I may believe other mothers from the neighborhood: turds rolling down trouser legs in the jewelry’s, or when you have put your daughter in the shopping cart, you have loaded your cart full of shopping, and o dear when you are standing in the queue for the cash point you have got a little accident and that little accident is situated everywhere between your shopping’s. Ma’am have you got a tissue please. (really happened.)

Binnenkort ga ik met de kleintjes een reservaat hier niet ver vandaan ontdekken. Er leven allerlei beesten. Onder anderen de koalabeer en kangaroes. Spannend om ze eens op een andere plek te zien dan in een dierentuin. Ik moet op zoek gaan naar bomen waar krassen zitten op de stam, vaak zitten daar de koalaberen in de bomen. Jullie horen wel of ik daadwerkelijk beren en kangaroes heb gezien.

Soon I will discover together with the little ones a nature reserve not far from here. There are living all kinds of beasts among which the koala bear and kangaroos. It is exciting to see them on another place than in a zoo. I have to look for trees from which the bark is full of grooves. Often there are koala bears in these trees. You’ll hear if I will see truly bears and kangaroos.

De kindjes en ik zijn ook naar het strand geweest voor de eerste keer in Australië. Nou ja een echt strand mag je het misschien niet noemen, maar het was er niet minder leuk om. We hebben allemaal mooie schelpjes en stukjes koraal meegenomen van het strandje. Heerlijk om weer eens bij het grote water te zijn.

For the first time that we are in Australia the children and I have been to the beach. However you may not call it a real beach, but nevertheless it was as funny. We have taken with us beautiful shells and pieces of coral from the beach. Wonderful to be again near the large water.

Buiten is het erg warm. De kindjes zijn klaar voor hun dutje en ik weet niet waar er hier een bushalte is, laat staan dat ik weet wanneer ze vertrekken. Gelukkig vind ik snel een bushalte en de vijf minuten die we moeten wachten is boven alle verwachtingen kort. Natuurlijk besluit Belle dat het te warm is voor haar kleren. Lucas brult als ik ‘m op de grond zet, omdat de kinderwagen weer opgevouwen moet worden….en ja daar is de bus. Een topless Mirabelletje zoekt weer een plekje in de bus, terwijl een aardige oude vrouw Lucas naar binnen draagt. In de stad aangekomen, moeten we overstappen. Ik moet een stukje lopen voor de halte, waar onze bus van vertrekt. We zijn nu ondergronds en ik moet naar de straat. Natuurlijk geen lift te vinden. Dus met de rugzak op mijn rug, Mirabelle in mijn armen en Lucas in de kinderwagen gaan we met de roltrap omhoog, op naar de volgende bus. Hij staat er al. Ik duw Lucas in de armen van de buschauffeur en herhaal het hele op-de-bus-stap-ritueel. Lucas heeft het bijzonder naar zijn zin zo zittend op het grote stuur van de chauffeur en de man glundert en heeft ook een hoop lol met het ventje die naar zijn neus graait. Dit is zo’n komisch gezicht dat ik er snel een foto van maak. Van de chauffeur hoefde ik niet af te stempelen.

Outside it is warm, the children are ready for their nap and I don’t know where there is a bus stop. What is more I don’t know at what time they will leave. Fortunately I soon find a bus stop and the five minutes we still have went quick. Of course Belle decides that’s too warm for clothes, Lucas cries when I put him on the floor, because the buggy has to be  fold up again….and yes there is the bus. A topless Mirabelle is looking for a seat in the bus, while a gentle old lady is bearing Lucas inside. Arrived in town we have to change. I have to walk a piece for the stop from where our next bus will leave. We are now underground and I have to go to the street. Of course there is no lift. I took the back-pack on my back, Mirabelle in my arms and Lucas in the buggy. So we go upstairs the escalator, up to the next bus. He is already there. I push Lucas into the arms of the bus driver and repeated the whole-get-into-the-bus-ritual. Lucas likes it particularly, sitting on the large steering wheel of the bus driver and the man is beaming and has a lot of fun with the little boy who is grasping at his nose. This is so funny that I quickly take a photo. I didn’t need to stamp of the driver.

Lucas die wordt me er eentje. Hij heeft nu al acteertalent. De manier waarop hij probeert mamma’s aandacht te trekken door heel zielig te jammeren, terwijl hij de grootste moeite doet om niet te lachen. En zijn nepkuchjes, daar krijgt hij altijd aandacht mee.

Als ik een boterham eet, gaat meneer jammeren. Hij wil ook. Met zielige ogen blijft hij me aanstaren, net zolang totdat ik een stukje geef. Het lijkt wel een hondje. En een rotzooi, dat hij er van maakt. Maar goed, hij is er lang zoet mee.

En het kruipen gaat ook de goede kant op. Vandaag was hij op viltstiftjacht gegaan in de keuken, waar Mirabelle had getekend. Ik ging even plassen en meneer zat helemaal onder de rode strepen, toen ik uit de plee kwam. En natuurlijk luid brullen, toen ik de stift wegnam: “Mirabelle wel en ikke niet….bbbllllll.”

Lucas is really getting someone. He already has acting-talent. The way in which he draws mamma’s attention by lamenting very pityful while he is doing his best to don’t laugh. And his fake coughs, with which he always gets attention.

When I eat a slice of bread, the little boy starts to lament, because he also wants. With pityful eyes he is staring at me just as long as that I give him a piece. He is like a puppy. And he is making a mass of it. But he is happy with it as long as it lasts.

And the creeping is improving. Today he was going out hunting for felt-tip pens in the kitchen, where Mirabelle had drawn. I had to do a pee and when I came back his lordship was full of red stripes. And of course he has to cry loudly, when I took the felt-tip pens away. “Mirabel is allowed and I am not, bbbllll.”

Mirabelle heeft een vriendje. Hij heet Jack. Het is een mooi knulletje om te zien met lange wimpers. Een leuk gezicht naast die blonde Mirabelle. Morgen ziet ze Jack weer. Zijn moeder komt ons ophalen voor speelgroep.

Mirabelle is meestal de uitdager. Overal op klimmen enzo. Net haar mamma. Ik begrijp nu waarom je altijd “eerst nadenken, dan doen” zei. Het ligt ook vaak op mijn lippen, als ik Mirabelle zie spelen.

Van de week is ze uit de boom gevallen, een hele speeltuin vol speeltjes maar nee. Zij wil natuurlijk in de boom klimmen. Een grote schaafwond onder haar neus is het gevolg.

Mirabelle has got a boy-friend. He is called Jack. He is a good-looking little boy, dark curling hair and large dark eyes with long eye-lashes. It is nice to see beside our fair-haired Mirabelle. Tomorrow she will see Jack again. His mother will coming to pick us up for the playing-group. Mostly Mirabelle is the challenger, climbing in or on everywhere and so on. Just her mamma. Now I do understand why oma always said to me, when I was a little girl: “You have first to think and afterwards, when you think it can, you do it.” I often say it also to Mirabelle.

This week she fell down the tree. She has got a whole garden full of toys, but no she’s only wanting to climb the tree. The result is a big graze under her nose.

Lucas is een hongerig mannetje. Maar hoe hongerig hij is, daar kwam ik achter toen ik hem in een hoekje van de kamer vond met een banaan die hij voor de helft opgegeten had met schil en al. En vandaag vond ik hem met een stuk spons in zijn mond. Het viel me al op dat ik op de grond een stukje spons vond. En ja hij begon te huilen, toen ik het weg pakte. Het kan komen door die nare moeder van hem die hem ‘s nachts geen melk meer geeft, dat hij zo’n honger heeft.

Lucas is still a big gourmand. But how hungry he is I discovered when I found him in a corner of the living-room with a banana he ate half included the peel. And today I was just in time to pick up a piece of sponge out of his mouth. It struck me that there was a bite out of the sponge which was laying on the floor. And yes he started to cry, when I put it away . It may be the fault of his horrible mother who doesn’t give him milk anymore during the night, that he is so hungry.

Ik was verantwoordelijk voor het knutselhalfuurtje en voor de thee op de speelgroep. Ik had de dag ervoor heel veel cakejes gebakken, die de kinderen konden versieren met gekleurde glazuur, hagelslag en m&m’s of mini marshmallows. En voor de thee had ik een chocolademudcake gemaakt.

Mirabelle was vanaf ‘s ochtends vroeg al erg ongeduldig, want ze wilde graag naar speelgroep, want daar zou ze eindelijk een stukje taart krijgen. Bij de speelgroep aangekomen, moest ze dan nog een uur wachten op haar stukje taart en dat beviel haar niks. “He, mamma, je had gezegd dat ik op speelgroep een stukje mocht en nu geef je het me niet. ”

De cakejes versieren was een groot succes. Lucas kwam ook nieuwsgierig kijken bij de tafel waar de kleine mensen zo creatief bezig waren. Hij trok zich op aan de tafelrand en greep het eerste het beste cakeje, waar een meisje hard op gezwoegd had. Meneer zat onder de groene glazuur en m&m’s op zijn neus.

Toen ik hem schoongemaakt had en hem op het kleed bij de andere baby’s had gezet, kwam hij met razende vaart weer terugkruipen en voordat ik het wist, had hij weer een cakeje te pakken. Ik hield hem vast, zodat hij niet bij de tafel kon en meneer ging zielige geluidjes maken.

I was responsible for the handicraft-half-hour and for the tea on the playing-group.I had baked the day before very many cakes, which the children could decorate with colored icing, chocolate sprinkles and m&m’s or mini marshmallows. And for the tea I baked chocolatemudcake. From early in the morning Mirabelle was already very impatient, because she wanted so dearly go to the playing-group. There she would get a piece of pie. Arrived at the playing-group, she had still to wait during one more hour for her piece of pie and that didn’t quite amuse her at all. “Hey, mamma, you promised me that I should get a piece of pie when I was at the playing-group and now you didn’t give me.”

Decorating the cakes was a great success. Curiously Lucas came looking too at the table, where the children were so creatively decorating. He rose up seizing the table-edge and took the first cake he could get, on which a little girl had worked very hard. His lordship was covered by green icing and m&m’s on his nose.

When I cleaned him and had put him with other babies on a cloth, he came creeping in big speed and before I knew, he seized a new cake. I hold him very firmly, so that he couldn’t come near the table and then his lordship started to utter pitiful sounds.

Misschien heb je wel de commercials op tv. gezien van de lipstick die heel de dag op blijft zitten. Nou ik heb nieuws: het blijft zelfs langer zitten, en zeker als je het ergens anders smeert dan op je lippen.

Je kan jezelf vast ook nog wel herinneren toen je aan het spelen was met moeders lipstick. Je voelt het al aankomen…..ik liep de badkamer in en….daar was Mirabelle leuk met mamma’s make-up aan het spelen, mascara op de grond, eyeliner in het bad en lippenstift overal over haar gezichtje. Snel als ik kon, greep ik het wc.-papier en begon te poetsen. Het was al te laat: de rode verf had zich diep in de poriën laten glijden en weigerde eruit te komen, hoe hevig ik ook boende. Ze zag eruit alsof ze in een gevecht met een pitbull verwikkeld was geweest die haar te pakken had genomen in haar gezicht. Met het schaamrood op mijn wangen liep ik met mijn kindjes naar het winkelcentrum, een hoed ver over Mirabelles hoofdje getrokken, op zoek naar een drogisterij die de longlasting lipstickremover in de rekken had staan. Ik had geluk: er stond zelfs een flesje longlasting lipstickremover tussen de make-up om uit te testen. Snel greep ik het flesje, duwde de kinderwagen in een hoekje van de drogisterij en begon met boenen. Even later verliet ik met stalen gezicht de winkel.

Perhaps you saw the commercials on TV. of the lipsticks which remains the whole day on your lips. I have got news: it remains even longer and certainly when you will smear it somewhere else than on your lips.

You will remember yourself playing with your mother’s lipstick. Yes you know what is coming…..I entered the bathroom and….there was Mirabelle playing with her mother’s make-up, mascara on the ground, eyeliner in the bath and lipstick all over her face. As quick as I could, I seized the toilet paper and started rubbing. It was too late: the red paint had worked itself deeply into her pores and refused to come out of it. No matter how I rubbed it doesn’t work. She looked like she had fought with a pit-bull who had taken her in her face. With a blush of shame on my cheeks I walked with my kids to the shop-centre, a hat pulled down far over Mirabelle’s little head, looking for a chemist’s where I could find long lasting lipstick remover on the shelves. I was lucky: there was even a small tester bottle of long lasting lipstick remover between the make-up articles. Quickly I seized the small bottle, pushed the buggy into a corner of the chemist’s and started rubbing. A moment later I left the store with a brazen face.

‘s Avonds gaan we met zijn drieën in bad en ik was eruit gegaan met Lucas om ons aan te kleden. Mirabelle vermaakte zich prima in bad en omdat ik zulke verrukte speelkreetjes hoorde, liet ik haar wat langer alleen in bad zitten, tot ze “mamma” riep “kijk es”.  Ik kwam binnen en met een glinstering in haar ogen gooide ze haar speelgoed theepotje met water leeg op de badkamervloer. Dit had ze duidelijk al die tijd gedaan, want de badkamer was zeiknat.

In the evening the three of us go into bath and I had gone out to dress Lucas. Mirabelle stayed in the bath amusing herself excellently and because I heard such delightful playing sounds I let her play longer than usually in the bath, until she cried “mamma, come and look”.  I entered and with a glittering in her eyes she emptied her toy’s teapot on the bath-room-floor. Apparently she did it all the time, for the floor of the bathroom was totally wet.

Mirabelle praat er ook wat op los. Laatst liepen we langs een meneer met een erg grote tatoeage op zijn rug. “Kijk tatoeter”, zegt ze wijzend op de tatoe.

Mirabelle is talking nineteen to the dozen. Lately she passed a man with a very big tattoo on his back. “Look tatooter,”she said pointing at the tattoo.

Mirabelle wordt een erg zelfstandig dametje. Zelf haar schoenen aandoen (de helft van de tijd aan de verkeerde voet). T-shirt zelf aandoen, broek zelf aandoen. “self toen”, zegt ze kattig tegen haar lieve moeder.

Ook met haar poppenwagentje voor mamma lopen die met haar kinderwagen met broerlief erin loopt. Op de knopjes drukken bij het stoplicht, en naar de mensen zwaaien die bij de bushalte wachten.

De winkel vindt ze ook leuk. Een mandje pakken en dan achter mij aanlopen door de winkel en ondertussen allerlei spullen in haar mandje doen.

Als ik bij de kassa kom, heb ik vaak een paar onwelkome producten die Mirabelle persé wil hebben. Zo hebben we deze week erg veel maïs gegeten, omdat Belle persé een extra tray wilde nemen, net als mamma, en dan de appelsap (een fles schoonmaakmiddel die oranje van kleur was).

Mirabelle is becoming a very independent little lady. Putting on her shoes herself (half of the time at the wrong foot). Putting on her T-shirt herself, putting on her trousers herself. “Doing myself”, she is saying cattily to her beloved mother. She also walks with her doll’s buggy in front of her mamma who is walking with her buggy with her beloved little brother. Pushing on buttons of the traffic-lights and waving to the people who are waiting at the bus stop.

She likes the shop too. Taking a basket and walking behind me and putting meanwhile all kinds of articles into her basket.

When I come at the cash point I have got some unwelcome products which Mirabelle wanted to have at all costs. That’s the reason we ate a lot of maize this week, because Belle wanted to take with her at any costs a tray of maize, just like mamma, and then “apple juice” ( a bottle of orange colored cleaner).

Mirabelle is zwanger. Ze steekt haar buik naar voren en wijst trots naar haar navel: “Ik heb baby hier!”Soms is het kind al geboren en loopt ze liefkozend met haar baby door de kamer die op mysterieuze wijze de gedaante heeft aangenomen van beer of lala. Ze geeft het de borst en het gaat mee in bad. (drijfnat) en vaak als ik naar bed ga, vind ik één van Mirabelles baby’s in mijn bed onder de dekens met een speen of een flesje.

Mirabelle is pregnant. She is putting forward her tummy and is pointing proudly at her belly button: “I have got a baby here!” Sometimes the child has born already and she is walking soothingly through the room with her baby which mysteriously has taken on the shape of bear or lala. She is giving it the breast and she is taking it into the bath all wet and after going into the bath, I find one of Mirabelle’s babies under the blankets with a nipple or a small bottle.

Laatst was het weer zover. We hadden de grote tafel nodig om op te knutselen en daarom had ik de fruitschaal op de grond gezet in een andere kamer. We waren lekker aan het knutselen Belle en ik en Lucas was rustig aan het spelen….dacht ik. Ik ging even kijken en wat vond ik? Lucas met een half afgeknauwde avocadoschil en al de restjes van twee kiwi’s, weer opgegeten met schil en al) en een halve banaan.

Hooo…stop, ga nou niet de kinderbescherming bellen, dat ik mijn zoon niets te eten geef. Hij is gewoon een soort van vuilnismannetje. Hij eet alle kruimels van de vloer. Eet de restjes van de familie op. Hij moet gedacht hebben, dat het afgedankt goed was, omdat het op de grond lag.

Of  late it has come to this again. We needed the large table for handicraft-activities and I had put the fruit bowl on the floor in another room. Belle and I were nicely tinkering and Lucas was playing quietly…..I thought. I went to have a look at him and what did I find? Lucas with half away to eat an avocado skin and all, the rests of two Chinese gooseberries lay there, again eaten totally  and also half a banana. Hooo…stop, don’t call the child’s protection, that I don’t give any food to my son. He simply is a kind of little garbage collector. He is eating all crumbs from the floor. He is eating the rests of food of the family. He must have thought, that it was dismissed stuff, because it was on the ground.

Lucas is af en toe een klein mevrouwtje. Hij is gek op tasjes en mamma’s schoenen. Hij duwt dan de kinderwagen met mamma’s schoenen aan en met zijn tasje aan zijn arm en paradeert naar de deur en zegt “bye, bye.”‘

Every now and then Lucas is just like a little lady. He is fond of bags and mamma’s shoes. He is pushing mamma’s buggy then with mamma’s shoes on and her bag at his arm and then flaunts to the door saying “bye, bye.”

Op een middag was ik even buiten de was aan het ophangen en toen ik weer binnenkwam, was het eigenaardig stil, behalve op wat gesmak na dan dat vanachter de bank vandaan kwam. Daar zaten de twee gezapig uit een gejatte zak chips te eten. Ik keek Mirabelle bestraffend aan. De volgende dag kwam ik erachter dat ik de verkeerde persoon had verdacht, want daar zat Lucas op het aanrecht met zijn handjes in de keukenkastjes, daar waar de chips liggen…..

One afternoon I was outside for a little while to hang out the washing and when I came in, it was peculiarly quiet, except some smacking sounds coming from behind of the couch. There the two of them were sitting gently eating from a stolen bag of chips. I looked reprovingly at Mirabelle. The next day I discovered that I had suspected the wrong person, for there was Lucas sitting on the sink with his little hands in the kitchen-dressers, there where the chips are……

Lucas is gek op ballonnen. Overal waar hij ze ziet, wijst hij met zijn dikke vingertje naar de gekleurde ballonnen en zegt “bal”. Omdat hij er zo gek op is, besloot ik een bordje te kopen voor hem met ballonnen. Dat het geen goed idee was, daar kwam ik ‘s avonds achter, toen hij al zijn eten op de grond gooide om de ballonnen te kunnen aanwijzen.

Lucas is fond of balloons. Everywhere where he sees them, he is pointing with his thick little finger at the colored balloons and says “ball”. Because he is so fond of it, I decided to buy a children’s plate for him with balloons. That was not a good idea. I discovered that in the evening, when he threw all his food on the floor to be able to point at the balloons.

Ik ben een expert op het gebied van Belletaal. Ik begrijp alles. Nou ja alles. Soms sta ik voor een raadsel, zoals laatst toen wilde ze een stik-stok. Mmmja, wat is dat nou toch? Na een paar keer vragen begon Mirabelle wat ongeduldig te worden met haar domme moeder. Ze besloot ze zelf wel te pakken. Even later kwam ze met tiktakjes. Ach ja het is ook een rare naam voor snoepjes hoor.

I am an expert in understanding the language of Belle. I do understand everything. However everything? Sometimes I am puzzled, like of late when she wanted a “stik-stok”.  Mm, what’s that for God’s sake? After asking several times she started to become impatient with her stupid mother. She decided to take them herself. Somewhat later she came up with some tic-tacs. I do agree that it is a curious name for sweets.

Ik ben Mirabelle aan het voorbereiden dat we naar Nederland gaan. We waren met de taxi naar het hotel gegaan en kwamen aan in de hotelkamer en Belle vroeg met serieuze stem: “Is dit Nederland?”

I am preparing Mirabelle for her return to the Netherlands. We went to a hotel by taxi and coming into a hotel’s room Belle asked seriously: “Are these the Netherlands?”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *